evde tek başına oturmak...gerekli gereksiz herşeyi düşünmek...oturdum şimdi koltuğa ve dışarıya baktım.güneş gözlerimi aldı.nereye baksam gözlerimde hep o görüntü vardı aslında.güneş alıyor birtek o görüntüyü benden.gözlerimi koyu bir karanlığa mahkum ediyor.tıpkı senin sessizliğinin beni hapsetmesi gibi.

resmine baktım.gözlerimi kırpmadan resmine baktım.hafızamın en güçlü olan yanına kazıdım ben o resmi.şimdi dün geceden beri gözlerimim önünden gitmiyor bu görüntü.gözlerimi kapıyorum ve hemen o görüntü beliriyor karanlıkta.gözlerimi açıyorum ve nesnelerin görüntüleri birbirlerinin üstüne binmiş, en üstünde senin resmin duruyor.

daha çok şey yazmalıyım resmin hakkında. ama bana bu kadar müsade ediyor hayat.ve gönderdiği resmini silmemi istiyor.sildim.silmeliydim.sileceğimde...küçücük yüreğim, bu hayatla nasıl başeder ki silmezsem ben o resmi.